СловоРул
Морфологический разбор слова «
эпиграммати́сту
»
эпиграммати́сту
имя существительное
Произношение
эпиграммати́сту
Начальная форма
эпиграммати́ст
Тип
нарицательное
Одушевленность
одушевлённое
Склонение
2-e склонение
Род
мужской
Число
единственное
Падеж
дательный
Склонение существительного «
эпиграммати́сту
»
падеж
ед. ч.
мн. ч.
Им.
эпиграммати́ст
эпиграммати́сты
Рд.
эпиграммати́ста
эпиграммати́стов
Дт.
эпиграммати́сту
эпиграммати́стам
Вн.
эпиграммати́ста
эпиграммати́стов
Тв.
эпиграммати́стом
эпиграммати́стами
Пр.
эпиграммати́сте
эпиграммати́стах
Морфемный разбор (по составу) существительного «
эпиграммати́сту
»
эпиграмматист
у
эпиграмм
— корень
,
ат
— суффикс
,
ист
— суффикс
,
у
— окончание
.