СловоРул
Морфологический разбор слова «
харкуну́
»
харкуну́
имя существительное
Произношение
харкуну́
Начальная форма
харку́н
Тип
нарицательное
Одушевленность
одушевлённое
Склонение
2-e склонение
Род
мужской
Число
единственное
Падеж
дательный
Склонение существительного «
харкуну́
»
падеж
ед. ч.
мн. ч.
Им.
харку́н
харкуны́
Рд.
харкуна́
харкуно́в
Дт.
харкуну́
харкуна́м
Вн.
харкуна́
харкуно́в
Тв.
харкуно́м
харкуна́ми
Пр.
харкуне́
харкуна́х
Морфемный разбор (по составу) существительного «
харкуну́
»
харкун
у
харкун
— корень
,
у
— окончание
.