| Произношение | антиномизи́руемы |
| Начальная форма | антиномизи́руемый |
| Форма | краткое |
| Залог | страдательное |
| Транзитивность | переходное |
| Вид | несовершенный |
| Время | настоящее |
| Число | множественное |
| Возвратность | невозвратное |
ан — приставка,
тином — корень,
из — суффикс,
ир — суффикс,
у — суффикс,
емы — окончание.
| часть речи | слово |
|---|---|
| Глагол | антиномизи́ровать |
| Прич. страд. прош. | антиномизи́рованный |
| Прич. кр. страд. прош. | антиномизи́рован |
| Прич. страд. наст. | антиномизи́руемый |
| Прич. кр. страд. наст. | антиномизи́руем |
| Прич. действ. прош. | антиномизи́ровавший |
| Прич. действ. наст. | антиномизи́рующий |
| Дееприч. наст. | антиномизи́руя |