| Произношение | вы́кувырни |
| Начальная форма | вы́кувырнуть |
| Инфинитив | нет |
| Категория личности/безличности | личный |
| Наклонение | повелительное |
| Транзитивность | переходный |
| Вид | совершенный |
| Число | единственное |
| Спряжение | 1-е спряжение |
| Возвратность | невозвратный |
| будущ. | прош. | повелит. | ||
|---|---|---|---|---|
| Я | муж. р. | вы́кувырну | вы́кувырнул | |
| жен. р. | вы́кувырнула | |||
| Ты | муж. р. | вы́кувырнешь | вы́кувырнул | вы́кувырни |
| жен. р. | вы́кувырнула | |||
| Он | вы́кувырнет | вы́кувырнул | ||
| Она | вы́кувырнула | |||
| Оно | вы́кувырнуло | |||
| Мы | вы́кувырнем | вы́кувырнули | ||
| Вы | вы́кувырнете | вы́кувырнули | вы́кувырните | |
| Они | вы́кувырнут | вы́кувырнули | ||
вы — приставка,
кувыр — корень,
н — суффикс,
и — окончание.
| часть речи | слово |
|---|---|
| Глагол | вы́кувырнуть |
| Прич. страд. прош. | вы́кувырнутый |
| Прич. кр. страд. прош. | вы́кувырнут |
| Прич. действ. прош. | вы́кувырнувший |
| Дееприч. прош. | вы́кувырнуввы́кувырнувши |