СловоРул
Морфологический разбор слова «
мара́ну
»
мара́ну
имя существительное
Произношение
мара́ну
Начальная форма
мара́н
Тип
нарицательное
Одушевленность
одушевлённое
Склонение
2-e склонение
Род
мужской
Число
единственное
Падеж
дательный
Склонение существительного «
мара́ну
»
падеж
ед. ч.
мн. ч.
Им.
мара́н
мара́ны
Рд.
мара́на
мара́нов
Дт.
мара́ну
мара́нам
Вн.
мара́на
мара́нов
Тв.
мара́ном
мара́нами
Пр.
мара́не
мара́нах
Морфемный разбор (по составу) существительного «
мара́ну
»
маран
у
маран
— корень
,
у
— окончание
.