| Произношение | эйкуме́ну |
| Начальная форма | эйкуме́на |
| Тип | нарицательное |
| Одушевленность | неодушевлённое |
| Склонение | 1-e склонение |
| Род | женский |
| Число | единственное |
| Падеж | винительный |
| падеж | ед. ч. | мн. ч. |
|---|---|---|
| Им. | эйкуме́на | эйкуме́ны |
| Рд. | эйкуме́ны | эйкуме́н |
| Дт. | эйкуме́не | эйкуме́нам |
| Вн. | эйкуме́ну | эйкуме́ны |
| Тв. | эйкуме́нойэйкуме́ною | эйкуме́нами |
| Пр. | эйкуме́не | эйкуме́нах |
эйкумен — корень,
у — окончание.