| Произношение | опредме́тить |
| Начальная форма | опредме́тить |
| Инфинитив | да |
| Категория личности/безличности | личный |
| Транзитивность | переходный |
| Вид | совершенный |
| Спряжение | 2-е спряжение |
| Возвратность | невозвратный |
| будущ. | прош. | повелит. | ||
|---|---|---|---|---|
| Я | муж. р. | опредме́чу | опредме́тил | |
| жен. р. | опредме́тила | |||
| Ты | муж. р. | опредме́тишь | опредме́тил | опредме́ть |
| жен. р. | опредме́тила | |||
| Он | опредме́тит | опредме́тил | ||
| Она | опредме́тила | |||
| Оно | опредме́тило | |||
| Мы | опредме́тим | опредме́тили | ||
| Вы | опредме́тите | опредме́тили | опредме́тьте | |
| Они | опредме́тят | опредме́тили | ||
опредмет — корень,
и — суффикс,
ть — окончание.
| часть речи | слово |
|---|---|
| Глагол | опредме́тить |
| Прич. страд. прош. | опредме́ченный |
| Прич. кр. страд. прош. | опредме́чен |
| Прич. действ. прош. | опредме́тивший |
| Дееприч. прош. | опредме́тивопредме́тившиопредме́тя |