| Произношение | карау́лить |
| Начальная форма | карау́лить |
| Инфинитив | да |
| Категория личности/безличности | личный |
| Транзитивность | лабильный |
| Вид | несовершенный |
| Спряжение | 2-е спряжение |
| Возвратность | невозвратный |
| наст. | прош. | повелит. | ||
|---|---|---|---|---|
| Я | муж. р. | карау́лю | карау́лил | |
| жен. р. | карау́лила | |||
| Ты | муж. р. | карау́лишь | карау́лил | карау́ль |
| жен. р. | карау́лила | |||
| Он | карау́лит | карау́лил | ||
| Она | карау́лила | |||
| Оно | карау́лило | |||
| Мы | карау́лим | карау́лили | ||
| Вы | карау́лите | карау́лили | карау́льте | |
| Они | карау́лят | карау́лили | ||
караул — корень,
и — суффикс,
ть — окончание.
| часть речи | слово |
|---|---|
| Глагол | карау́лить |
| Прич. страд. прош. | карау́ленный |
| Прич. кр. страд. прош. | карау́лен |
| Прич. страд. наст. | карау́лимый |
| Прич. кр. страд. наст. | карау́лим |
| Прич. действ. прош. | карау́ливший |
| Прич. действ. наст. | карау́лящий |
| Дееприч. наст. | карау́ля |