| Произношение | укарау́ливать |
| Начальная форма | укарау́ливать |
| Инфинитив | да |
| Категория личности/безличности | личный |
| Транзитивность | переходный |
| Вид | несовершенный |
| Спряжение | 1-е спряжение |
| Возвратность | невозвратный |
| наст. | прош. | повелит. | ||
|---|---|---|---|---|
| Я | муж. р. | укарау́ливаю | укарау́ливал | |
| жен. р. | укарау́ливала | |||
| Ты | муж. р. | укарау́ливаешь | укарау́ливал | укарау́ливай |
| жен. р. | укарау́ливала | |||
| Он | укарау́ливает | укарау́ливал | ||
| Она | укарау́ливала | |||
| Оно | укарау́ливало | |||
| Мы | укарау́ливаем | укарау́ливали | ||
| Вы | укарау́ливаете | укарау́ливали | укарау́ливайте | |
| Они | укарау́ливают | укарау́ливали | ||
у — приставка,
караул — корень,
ива — суффикс,
ть — окончание.
| часть речи | слово |
|---|---|
| Глагол | укарау́ливать |
| Прич. страд. наст. | укарау́ливаемый |
| Прич. кр. страд. наст. | укарау́ливаем |
| Прич. действ. прош. | укарау́ливавший |
| Прич. действ. наст. | укарау́ливающий |
| Дееприч. наст. | укарау́ливая |